مثل یک خیال پر عطش

شکسته شد در این سیاهی قفس

کلام بی صدا و گنگ من

با تو ام ،با تو ای باغبان بی ادب

کنار این همه گل وچمن

به خاک وخل زدی سپیدی وشرر

نگاه کن پرنده را

بدون سر ، بدون بال و پر

نخوانده لال میشود

در این قفس، در این قفس

وخرمگس شبانه چاق میشود

دراین هوای پرغبار

نگاه کن پرنده را

که سر به زیرِ غم شده

خمار مهربانی واسیر خرمگس شده

تکان بده شعور را

کمی فقط کمی

به فکروذکر عشق باش

که تا تمام زندگی

باغمان...

باغ پرگل و درختمان

باغ باشد ، باغبان

همین